Communiceren...

Door Bart XIII

Als kind las ik ooit zo een typisch goedbedoeld opvoedkundig verhaal in een jeugdtijdschrift.

Een jongen wil studeren in de tuin en installeert zich op een gemakkelijke stoel. Als hij net bezig is, zet zijn buurman de radio in de tuin ernaast nogal hard. Wanneer deze hierop gewezen wordt, merkt hij op dat de jongen evengoed binnen kan studeren. Hierop belt de student zijn vriend, samen stellen ze diens drumstel op in de tuin waarna hij wat riffs afsteekt. De buurman komt over de haag kijken en wanneer deze zegt dat hij zijn radio niet meer kan horen, wordt er fijntjes opgemerkt dat hij evengoed binnen radio kan luisteren. De buurman ziet zijn denkfout in en zet de radio stiller.

Dergelijke verhalen kwamen wel eens vaker voor in kinder- en jeugdboeken toendertijd.
Ik weet niet of het tegenwoordig nog geschreven wordt, ik hoop van niet...

Het is onzin!

Dergelijke passief-agressieve tactieken werken nooit. Er is een ongelijkheid in de manier waarop je jezelf beoordeelt, tegenover de manier waarop je anderen beoordeelt.

Als jij je vergist in de auto, ben je moe, je zoekt iets, je... vul zelf maar in.
Als een ander zich vergist in het verkeer, kan hij/zij gewoon niet met de auto rijden.

Het is vrij onwaarschijnlijk dat de buurman uit vorig verhaal,  zijn denkfout zal inzien.
Zolang de student zijn behoeftes en bijbehorende emoties niet kenbaar maakt, en met een duidelijke vraag naar buiten komt, zal de buurman zijn radio luid blijven zetten.

Dit is belangrijk om weten bij cohousing, ga er niet van uit dat de andere weet wat jouw behoeftes zijn. Communiceer duidelijk. Ken, respecteer en verdedig je eigen grenzen. Verlaat je niet op passief-agressieve methodes. Ze werken zelden.

Verminderde wederkerige behoeftes

Door Bart XIII

Stel...

Je bevind je in een kompleet duistere kamer. Je herkent je veters niet van je jasknopen en blijft uit veiligheid maar op dezelfde plek staan.

Plots steekt iemand zo een 15 watt lampje aan uit een gemiddelde microgolfoven). Fantastisch... je kan nu door de kamer bewegen zonder in dat keldergat te vallen. Er werden mogelijkheden gecreëerd. 

Dan word er weer zo'n lampje aangestoken. Je kan nu de teksten op de muur lezen. Weeral meer mogelijkheden... maar zijn je nieuwe mogelijkheden proportioneel gestegen met de hoeveelheid licht?

Wat als er een derde vierde of vijfde lampje ontstoken wordt?

Ik ben er wel zeker van dat ik in dergelijke kamer niet 100 keer gelukkiger zou worden bij het 100e extra lampje. Wel integendeel... teveel licht... teveel warmte.

Meer is beter? Echt?

De wetmatigheid van de verminderde wederkerige behoefte: 1 paar schoenen is basiscomfort. 2 paar practisch bij regenweer. 20 paar vooral lastig om op te bergen. (Ja, geeft u het maar toe mevrouw :-p )

In een wereld waar alles lijkt gedicteerd door de cijfers van een economie word er nogal vaak in deze val getrapt, vind ik. Veel mensen lopen vermoeid rond louter en aleen omdat al die spullen in hun leven onverwacht ook met een gedeelte van je aandacht gaan lopen. Al diegene die al eens opgeruimd hebben weten dat zelfs het simpelste vaasje aandacht en een poetsbeurt nodig heeft. Laat staan spullen met een emotionele lading.

"The stuff you own, ends up owning you."

Heb ik echt 100%: grasmaaier, tuin, 2e auto, bakfiets, speeltuin, logeerkamer, vul-zelf-maar-in nodig?

Associeer ik mij vooral met mijn bezit? Of identificeer ik me liever met mijn relaties.

Aan u de keuze...

De onderste limiet

Door Bart XIII

Ik kan me vergissen, maar volgens mij worden sommige spullen tegenwoordig onder hun productieprijs verkocht. Het verschil word daarbij door een, over het algemeen nietsvermoedende, partij bijgepast.

Er zijn verschillende mogelijkheden waarop producenten er de kantjes afrijden. De ene al wat eerlijker en transparanter dan de andere.

Er zijn de IKEA'S en Colruyt 's van deze wereld die er eerlijk voor uitkomen dat ze de consument inschakelen in hun logistiek, opbouw of bewust hun winkels sober houden.

Ik denk aan een firma zoals Aldi, die bij het aanbieden van elektrisch toestellen bewust bezuinigen op kwaliteitscontrole. Blijkt je toestel binnen die 20% van defecten te vallen, betalen ze je zonder gemor de aankoop terug. (Binnen 2 jaar welteverstaan)

Dieper in de krochten van de bezuiniging vinden we geprogrammeerde defecten, onderbetaalde arbeiders, roofbouw op het milieu, dubieuze leveranciers en transportfirma's, kinderarbeid, en eventueel allerlei andere moreel behoorlijk twijfelachtige praktijken.

Om maar te zeggen... er zijn veel manieren om iets goedkoper aan te bieden.

Misschien konden we ons al die luxe eigenlijk gewoon niet op de normale manier veroorloven.

Of wel?
Omdat we samen voor dat duurzaam geproduceerde speeltuintje spaarden?
Omdat die duurdere elektrisch aangedreven wagen eigenlijk bezit is van heel de gemeenschap?
Of omdat dat lapje grond door ons allen biologisch bewerkt werd?

Onrust

Door Bart XIII

Vandaag een nadeel aan cohousen ontdekt...

Zoals ik nu woon, ben ik al 18 jaar eigenaar en uitvoerder.
Met de komst van de eerste zon krijg ik zin om weer in mijn huisje te werken. Betonplaten gieten, oude koterij afbreken, etc. Heel technische dingen allemaal.
Dat zouden eigenlijk nutteloze projecten zijn omdat het huis binnenkort toch verkocht wordt.

Dus even rondgekeken of ik me binnen het cohousingproject wat nuttig kon maken. Dat bleek wel, maar niet zoals ik gedacht had.

Ik schrijf nu blogs 😕

Dit alles resulteerde in nogal wat onrust in mijn geest.
Nu, uiteindelijk besef ik ook wel dat er nog bijzonder veel praktische en technische dingen zullen moeten worden uitgevoerd en dat het allemaal wel in orde zal komen. Maar op eigen houtje iets uitvoeren is er voorlopig niet bij. 

Ik kan me wel voorstellen dat leden die al langer in de groep zitten,  dit soort energievragende onrust al langer ondergaan. Chapeau.

Ik heb mijn onrust bestreden door nog eens naar de bouwgrond te fietsen en me voor te stellen hoe het leven er daar zal uitzien. Vervolgens ben ik met vrouw en kind wat in de natuur gaan wandelen en heb mij een lekker frisse pint laten smaken.

Toen ik mij inschreef mailde ik het volgende naar 1 van de leden van de groep.

"Wij hebben hier het gevoel dat we onze trossen losgegooid hebben en uit een veilige haven op avontuur vertrokken zijn. Dromend van een beter leven ter bestemming varen we verder terwijl de kade kleiner wordt."

Onrust is normaal op een oceaan...

Karin

Karin stond voor het raam in de zon. Hoewel het weer mooi was buiten, was al haar aandacht nochtans gericht op de 11 maand oude Liese die op haar arm zat. Beiden keken naar elkaar. Zij met een blik van tederheid, en Liese met die onderzoekende blik en dikke kaakjes die peuters van die leeftijd zo typeert.

Plots wordt haar aandacht getrokken door iets wat buiten gebeurt. Joachim, haar tienerzoon, duwt een go-cart vooruit waarop een bende cohousing-kinderen het uitjoelen van opwinding.

Johan komt even bij haar staan...
"Kijk" zegt ze: "Terwijl de jong-volwassenen de kinderen entertainen, kunnen wij ons bezig houden met de kleinsten en stiekem al dromen van kleinkinderen."

Lieses mama kwam binnen en nam haar weer over.

"Alweer een voordeel van cohousen" zuchtte Karin.

De blogger hoorde het, en schreef het op...

Plant

Door Bart XIII

Ik heb nooit groene vingers gehad. Behalve misschien die keer toen ik dikke proppen te nat gras uit mijn maaier getrokken had. Maar dat is letterlijk... dat telt niet.

Laatst vatte een vriend van mij -hij heeft dezelfde kwaal als ik- het mooi in 1 zin samen...

"Geef mij een plant, en hij gaat dood"

Daar komt het zowat op neer ja. In het beste geval gaat die dan bewust dood om in een kookpot te verdwijnen, maar meestal is hij hoedanook geen lang leven beschoren.

Bij mijn schoonzus staat een grote rozemarijnstruik waarvan de takken al aan het verhouten zijn. Perfect om als satestokjes op de bbq te leggen... heerlijk. Ik probeer dus al jaren tijm en rosemarijn te kweken, maar in het eerste geval kweekte ik vooral bladluisjes en in het tweede geval iets wat het midden hield tussen tafelkruid en een mummie... Toen ik mijn schoonzus attent maakte op hoe mooi haar rozemarijnstruik wel stond, zei ze dat die eigenlijk te groot was.
Bitch! 

Ik kan een mooi verzorgde tuin nochtans bijzonder appreciëren. Maar die op eigen houtje aanleggen, onderhouden en doen bloeien (letterlijk en figuurlijk) is eenvoudigweg mijn talent niet.

Beste vrienden van de cohousing... ik kom u met plezier helpen in de tuin. Maar hou me uit de buurt van uw delikaatste gewassen. Ach er zijn ook kruiwagenrijders, grasmaaieronderhouders en tuinverlichtingaansluiters nodig hè...

Ps: Wie wil er voor mij een rozemarijnstruik kweken?

Praktijktest...

Ongeveer 10 min fietsen van aan het station tot aan de cohousing, en dat alles over een mooie fiets-o-strade...

Het balspel

Door Bart XIII

Laatst woonde ik een interessante lezing bij van Bruno, een bewoner van cohousing HuisElf.

Hij had het op een bepaald  moment over een cohousing project dat veel verloop kende en uiteindelijk zijn activiteiten heeft moeten stopzetten (de naam ontsnapt me op dit moment jammer genoeg).

Het heeft even geduurd voor men wist wat het eigenlijke probleem was. Wat bleek... Mensen wilden verschillende dingen. Dit hoeft niet als een verrassing te komen maar dat doet het wel als blijkt dat al die verschillende dingen onder eenzelfde noemer vallen.

Bruno omschreef het als volgt: "Iedereen wilde een balspel,  maar sommigen wilden tafeltennis, anderen basket en weer anderen bowling."

Het is belangrijk dat je als individu in een groep weet wat je concrete wensen zijn, wat je wilt toegeven en waar je grenzen liggen. Dit is een kunst die in onze uiterst individualistische maatschappij verloren is gegaan. Het lijkt wel alsof er 2 soorten mensen zijn, brutale alleshebbers, en volgzame dutsjes...

Nochtans... geen democratische inspraak zonder persoonlijke kennis, zelfkritiek en verantwoordelijkheid voor je eigen behoeftes.

Ik hoop dat dit door de kinderen van cohousing, opgroeiend in een gemeenschap van in- en samenspraak al meer als vanzelfsprekend zal worden beschouwd.

Waarom ik wil cohousen

Door Bart XIII

Op een of andere vreemde manier wordt het leven tegenwoordig gedicteerd door technologie die tot enkele jaren geleden zelfs niet bestond.
Ik heb het over facebook.
Hoewel de meer cynische mensen mogen beweren dat het om het ego gaat dat gevoed moet worden met "likes", denk ik dat dit toch de populariteit niet kan verklaren. Ik denk persoonlijk dat het veel dieper gaat dan dat.

De moderne mens is zijn gevoel voor sociale interactie kwijt en wil het op deze manier terughalen. Echter zonder aan privé te willen inboeten. Dit wordt algauw duidelijk wanneer de discussies rond facebook over privacy gaan en ze op zijn hevigst zijn.

Ikzelf...
Zit niet meer op Facebook. Ik heb een account nochtans, ben schuldig aan het besmetten van mijn vrouw met het facebook virus (sorry zoet), maar zelf ben ik er niet meer op te vinden. Ik bleef missen wat ik zocht.

Keer op keer wordt wetenschappelijk bewezen dat sociale contacten en interactie mensen gelukkiger maken. Als iemand die door spijtige omstandigheden zijn persoonlijke cirkel van intimi dramatisch heeft zien slinken, en daar de gevolgen heeft van gedragen, kan ik er over meepraten.

Daarom wil ik cohousen. Ik mis mijn sociale cirkel, mijn clan, mijn gelegenheid om te leren van die andere op een persoonlijk niveau. Ik wil dit persoonlijk ervaren en niet via één of ander substituut. Ik besef dat ik zal moeten leren wat het betekent verantwoordelijk te zijn voor mijn eigen grenzen en behoeftes.

Ik ben wellicht een beetje naïef in mijn streven naar een gelukkig en bevredigend leven.
Yet...
"Ignorance is bliss" 😊